Het is vandaag donderdag 19 februari en ik heb zojuist de uitslagen binnen van de onderzoeken die vandaag in het UMC zijn gedaan. Het is gebruikelijk dat precies 1 jaar na de transplantatie er een soort check wordt gedaan op basis waar van dan besloten wordt of de tussentijdse controles in het vervolg weer in het "eigen" ziekenhuis kunnen plaatsvinden.

Toen ik vanochtend naar het ziekenhuis reed realiseerde ik me het bijzondere van het moment. Precies een jaar geleden was ik immers ook onderweg naar het UMC , toen in de wetenschap dat de volgende dag zowel Arie als ik onder het mes zouden gaan om zijn nier naar mijn lichaam te transplanteren. Het voelde toen als 2 strijders die samen , maar gesteund door directe familie en vrienden , een spannend avontuur in gingen. Spannend maar ook onzeker ! Die onzekerheid  heeft zich de laatste week ook weer bij mij laten gelden. Hoewel er geen enkele aanleiding voor is , want ik voel me hardstikke goed , maak ik me meer dan anders wat zorgen over dit controle moment. Dat komt denk ik omdat mijn moeder destijds door afstoting binnen het jaar haar donornier weer verloor. Ik heb dat toch steeds in mijn hoofd gehad. Die grens van 1 jaar is voor mij dan ook echt een mijlpaal.

De afgelopen week heb ik veel terug gedacht aan de periode rondom de transplantatie. Met enige regelmaat heb ik mijn eigen weblog weer terug gelezen. En steeds weer merk ik dat de emoties nog heel erg sterk zijn. Er is ook zo veel gebeurd. Eerst het ongeloof over het feit dat mijn nieren er de brui aan hadden gegeven. Toen het besef dat mij hetzelfde was overkomen als "ons" mam. De hoop dat het misschien zou herstellen. De shock dat dat niet ging gebeuren en ik dus dialysepatient was. De niet onder woorden te brengen dankbaarheid voor het feit dat zowel Arie , Joke als Germa zich als donor aanboden , waarmee ze mij weer licht aan het einde van de tunnel schonken. De spanning of Arie inderdaad geschikt zou zijn. Het wachten op februari 2008!

Ik realisserde me deze dagen ook nog weer eens hoe zwaar het traject voor met name Tiny , Joke , Karina , Yvette , Lisa , Bas , Kiki en Dirk moet zijn geweest.

Nu een jaar later zijn de uitslagen van het onderzoek echter heel erg goed. Sterker nog ze zijn het hele jaar nog niet zo goed geweest. Vanaf nu kan ik voor mijn periodieke controles weer naar Nieuwegein en hoef ik nog maar 1x per jaar naar het UMC. Vandaag dus een beetje met pijn in mijn hart afscheid genomen van Dr van Reekum. De arts die het afgelopen jaar mijn medische steun en toe verlaat is geweest.

Morgen is het de 20e , de dag van de transplantatie , een bijzondere dag. Arie is zich mentaal aan het voorbereiden op zijn laatste Carnaval als Klooier. En heeft het morgen hardstikke druk . Hij moet immers ook nog een competitiewedstrijd tennis in halen. Geweldig toch! Geeft alleen maar aan dat het physiek met hem ook goed gaat. Vandaag daarom maar met hem afgesproken dat wij er zaterdagmiddag bij de start van het Carnaval  samen een biertje opdrinken! Karina en ik storten ons zaterdag in het feestgedruis. Kiki en Dirk logeren bij Tante Joke die hebben dus ook feest!

Dit is voor mij voorlopig ook de laatste bijdrage aan dit weblog. Ik weet dat door het hele jaar heen diverse mensen dit blog hebben gelezen , dank daarvoor!

Lisa en ik zijn van 11 oktober tot en met 14 oktober samen naar Londen geweest. Lisa heeft inmiddels een uitgebreid verslag van die trip op haar hyves blog gezet en eigenlijk valt daar niet meer zoveel aan toe te voegen. Ik ga hier dan ook proberen niet al te veel in herhalingen te vervallen.

Het plan om naar Londen te gaan bestond al een tijdje . Lisa is helemaal into musicals en ik had al eens prikkelend gezegd dat ze dan naar Broadway of West End zou moeten gaan. Toen ze daar serieus plannen voor leek te gaan maken , had ik als vader zo iets van oke maar niet alleen. Eigenlijk was mijn boodschap: zoek maar iemand die met je mee wil en ga sparen ! Toen Lisa aan mij vroeg of ik niet mee zou willen gaan , was ik natuurlijk zeer in mijn sas . Zeg nou zelf , voor hetzelfde geld wil je bijna 18 jarige dochter met bijna iedereen behalve jou.

Na wat overleg met Karina leek het Karina en mij een prachtig en bijzonder kado om haar de trip naar Londen kado te doen voor haar 18e verjaardag. Karina realiseerde zich natuurlijk heel goed dat ze daarmee mij ook een prachtig kado gaf!

Op zaterdag 11 oktober vlogen we van Rotterdam Airport naar Londen City en precies om 10.00 uur stonden we bij de ticket booth op Leicester Square.

Voor die dag scoorden we kaartjes voor We will rock you in het Dominion theatre en voor Cabaret in het Cambridge theatre. Tevreden zijn we toen op Covent Garden maar even wat gaan eten. Altijd gezellig daar tussen de straat artiesten!

Vervolgens op zoek naar het eerste theater. In Nederland is dat nooit zo’n klus omdat er meestal maar een , of hooguit in de grote steden , een paar zijn. Op West End zijn er meer dan 40 en soms zijn ze verscholen in relatief kleine straatjes. Het Dominion was echter gemakkelijk te vinden en te herkennen met een gigantisch beeld van Freddy Mercury voor de ingang. Binnen in zo’n theater gaat het er heel anders aan toe dan in Nederland. Consumpties hoef je niet snel in 5 minuten naar binnen te werken maar mag je gewoon mee nemen naar de voorstelling. En weet je wat……, niemand maakt er een bende van! Ook zijn er meerdere plekken waar merchandise verkocht wordt , zowel voor als na de show. Je kunt in alle rust kijken en kopen.

En dan de show : die was fantastisch ! Als je hier in Nederland naar "Doe Maar "kijkt dan is dat leuk , niet meer , niet minder. Zelfs Kim Lian is te verdragen. Maar hier staat wat op het podium ! En een band ! Zo verschrikkelijk goed . En ik ben toch echt de man die niet in covers geloofd. Gekscherend zeg ik wel eens dat er maar een cover is die beter is dan het origineel en dat is "With a little help from my friends "van Joe Cocker . Maar hier werd het werk van Queen eer aan gedaan. Het volume was ook aangepast aan dat van een rockconcert , dus het ging dwars door je heen. Kippenvel. En ik zat daar als een vat vol emotie . Nu ben ik daar inmiddels wel wat aan gewend geraakt na de transplantatie , maar nu was het wel heel hevig. Van top tot teen realiseerde ik me hoe bijzonder het was dat ik daar weer kon zitten met mijn dochter , iets wat twee jaar lang onmogelijk had geleken. Bij "Who wants to live forever "moest dan ook echt de zakdoek er bij. Toen het afgelopen was , na een echt live uitgevoerde versie van Bohemian Rhapsody , wilde ik het liefst nog een uur blijven zitten.

‘s Avonds naar een hele goede uitvoering van CAbaret in het oude Cambridge theater. Op de eerste rij , was wel even wennen. Zeker met een groot aantal vrouwen in zwart ondergoed vlak voor je.

De volgende dag hadden we keus uit the Lion King en The Lion King . Het werd uiteindelijk the Lion King in het fantastische Lyceum theater , inclusief Statler and Waldorf ( muppets! ) loges. In de ochtend zijn we nog even door Hyde park gewandeld en belanden daar tussen zo’n 10.000 halve marathon lopers. Heel bijzonder! In de avond na de voorstelling uiteraard nog even China town in om te eten. Ja, ja , met stokjes!

Maandag was de dag voor Lisa . Wicked stond op het programma. Nog niet in Nederland te zien , maar dat zal wel niet lang duren ( Joop/Albert!! ). Omdat zij deze musical zeker wilde zien waren we op zeker gegaan en hadden we in Nederland via het internet al kaartjes geregeld. Het theater wist ik ook te liggen . Dat miste ik overigens wel een beetje in het verslag van Lisa : Hoe geweldig goed ik de weg weet in Londen! We hadden dus alle tijd om wat meer van Londen te zien en hoe doe je dat doen: "On the Bus ! " . Daarna nog even binnen gekeken in het hotel waar ik in 2005 met Bas was geweest ( " Good Afternoon Mr Altena ! ") en even bij the Queen langs op Buckingham Palace. Waarmee we ook weer aanonze verplichtingen hadden voldaan. Wat Wicked voor Lisa betekende ga ik hier niet beschrijven dat heeft ze immers prachtig op haar eigen blog gedaan . Maar ook daar was veel emotie ! Ach die Altenaatjes lijken wel een beetje op elkaar! Na afloop vond ik het geweldig om als een volleerd persfotograaf Lisa met alle sterren ( zonder sterallures ! ) op de foto te zetten.

De dinsdag togen we weer naar huis , vol met indrukken , vol met emoties. En met een herinnering die altijd levend zal blijven. Thanks Lisa !

Plotseling wonen wij aan de provinciale weg. Nee we zijn niet verhuist. De weg is naar ons toegekomen. Ik zal wat duidelijker zijn : De n228 in Oudewater ligt er uit vanwege groot onderhoud en de omleiding loopt door onze wijk en precies langs ons huis. Begrijp me goed , ik heb daar geen moeite mee want ik begrijp maar al te goed dat er geen alternatieven zijn.

Natuurlijk is het heel erg druk , en is dat niet zo prettig , maar het heeft ook zijn leuke kanten. Zo kan mijn zoontje van 4 geweldig genieten van de grote vrachtwagens en landbouwvoertuigen die zich bij ons om het hoekje proberen te wringen. En ook ik kan mijn hart ophalen als het gaat om een aantal sociologische aspecten.

Zo heb ik kunnen constateren dat wij er vanuit gaan dat verkeersregels niet voor ons gelden , maar vooral voor anderen. Het is prachtig om te zien hoe mensen consequent het parkeerverbod negeren. een terecht parkeerverbod overigens omdat de straat echt te smal is om het verkeer soepel door te laten. Het enige effect dat het bord heeft dat recht voor ons huis staat , is dat je mensen ziet denken : "Lastig parkeren , nu dat bord daar zo vervelend op die stoep staat " ! Er wordt dan ook frequent geparkeerd en dat levert prachtige scenes op als er een bus of vrachtwagen langs moet. De fout parkeerder zit meestal in de patatzaak of bij de tandarts en dat zijn natuurlijk gelegenheden waar je niet zo maar weg kunt . Mijn bewondering voor de stuurmans vaardigheden en het geduld van de gemiddelde buschauffeur is na twee weken dan ook gigantisch.

Als je zelf niet de foutparkeerder bent en dus niet heerlijk aan je patat mayo zit , dan bekijk je de situatie wat minder relaxt. Wij , autobestuurders , die natuurlijk allemaal haast hebben blijken dan allemaal verliefd te zijn op onze claxon. Mooi is te zien hoe flexibel mensen zijn en hoe moeiteloos zij wisselen van rol. Wij zijn relaxed en stralen iets uit van "waar maak je je druk om " als we zelf rustig ons patatje zitten te eten , maar switchen probleemloos om naar de rol van haastige , geagiteerde claxonbespeler als we even moeten wachten. Flexibiliteit van geest heet dat!

U zult begrijpen dat ik het erg spijtig vindt dat deze situatie over een week of twee ten einde komt , maar er gloort hoop. Direct daarna gaat er een ander stuk van de provinciale weg uit en is er geen echte alternatieve route , behalve die dwars door het centrum en over het ophaalbruggetje van 2 meter breed. Dat wordt pas echt genieten!

Het is dus echt genieten in Oudewater

Huub van der Lubbe schreeuwt het me toe in  het eerste nummer op de nieuwe CD van "De Dijk" :

Deze wereld met al zijn pijn en Leed en gelazer , zijn vuil en verdriet.

Deze wereld die je voelt schrijnen. Deze wereld is mijn wereld niet.

Deze wereld van douwen en grauwen van snauwen en klauwen , van angst op krediet.

Deze wereld is , misschien is het de jouwe. Maar dit is mijn wereld niet.

Noem me dom of naief , te onnozel , te lief.

Of nog niet van illusies beroofd , ik heb een heel andere wereld.

Een heel andere wereld in mijn hoofd! Duizend keer mooier!

Waar de mensen proberen om het niet te verklooien.

( Brussel/De Dijk – tekst Huub van der Lubbe )

Huub heeft dit natuurlijk al enige tijd geleden geschreven , maar voor mij past het zo op datgene wat er de laatste dagen gebeurd. Voorbeelden:

Wat te denken van de schandalige "jacht" van onze grootste krant op het verleden van linkse politici. Een krant overigens waarvan ik me meen te herinneren dat die ook niet al te trots kan zijn op haar eigen verleden. Overigens staat deze krant niet alleen in dit soort met chocoladeletters ondersteunde journalistiek. Kijk naar de manier waarop de 4 kandidaten die centraal staan in de Amerikaanse verkiezingen worden aangevallen met name in de persoonlijke sfeer. Mij bekruipt steeds meer het gevoel dat je als je politieke ambities hebt , het beste tot je 30e in een klooster kunt gaan zitten. Al moet ik zeggen dat ik natuurlijk ook niet weet wat er binnen die muren allemaal gebeurd.

Wat te denken van het feit dat ambulancepersoneel niet langer veilig is , en we nu al weer nadenken over beveiligingscamera’s of zelfs politie op de ambulances. Symptoom bestrijding! "je blijft met je poten van overheidspersoneel af " , roept Cohen. Nee Job ! Niet alleen van overheidspersoneel ! Je blijft met je poten van elkaar af , en van elkaars spullen !

Laatst zag ik een onderzoekje , ik heb de exacte cijfers niet meer , maar het kwam er op neer dat ongeveer 50% van de ouders vindt dat onze jeugd niet goed /streng opgevoed wordt. Opvallend is dat 97% van die zelfde ouders vindt dat , dat niet voor hen zelf geldt. Met andere woorden: het ligt altijd bij anderen en nooit bij ons zelf. Nou lekker voorbeeld voor onze jeugd.

Kan de politiek dit oplossen ? Nee natuurlijk niet ! Allereerst niet omdat politiek eigenlijk een ander woord is voor marketing. Het gaat dus allereerst om onderscheidend vermogen. Als partij A iets roept , dan kan partij B het daar natuurlijk nooit volledig mee eens zijn. Mooi voorbeeld is het debat over minister Cramer afgelopen week. PVV en VVD waren allebei uit op haar scalp , maar zijn natuurlijk ook concurrenten in de strijd om de rechtse kiezer. Dus steunen ze elkaars moties niet !

Als er  al eens iets besloten wordt dan is het altijd een compromis. Het bewaard de vrede wel in Den Haag , maar lost in het land niets op . Overigens ben ik van mening dat beleid sec , sowieso niets oplost. Het succes van beleid wordt altijd bepaald door hoe wij in de samenleving met dat beleid omgaan.

En dan ben ik weer bij Huub van der Lubbe. Nee Huub je bent niet onnozel en naief! Gelukkig heb jij je illusies nog. En waarschijnlijk zijn er nog veel meer mensen die het anders willen , ik zie ze gelukkig nog iedere dag !

Daarom blijf ik ook geloven in die "heel andere wereld " ! Duizend keer mooier !

Een half jaar geleden , op 20 februari om precies te zijn , lagen mijn broer Arie en ik op de operatietafel van het UMC Utrecht. Hij om iets weg te geven , ik om iets te ontvangen.  Nu een half jaar later werkt zijn nier op volle kracht in mijn lichaam en zorgt er voor dat ik mijn oude leven weer op kan pakken en , nog mooier , weer een toekomst vol perspectief heb.

Het klinkt allemaal zo simpel als je het zo opschrijft , bijna als iets vanzelfsprekends , maar zo is het natuurlijk niet . Hier is iets heel bijzonders gebeurd. Iets waar geen medailles of lintjes voor worden uitgereikt , maar waar men alleen maar diep respect voor kan hebben. Respect voor de medische wetenschap , respect voor onze familie maar bovenal respect voor Arie. In onze maatschappij waarin de politiek voor alle problemen niet verder komt dan het verzinnen van een financiele oplossing , het zij als prikkel , hetzij als straf , bewijst hij dat het in het leven om heel andere dingen gaat.

Gelukkig gaat het ook met Arie heel erg goed!

Ik heb me weer eens vreselijk opgewonden! Dit keer over het totale gebrek aan klantgerichtheid in de reisbranche.

Het hele realaas ( misschien lucht het op ) :

In januari hebben Karina en ik het plan opgevat om een zomervakantie te boeken. Erg bijzonder voor ons om een aantal redenen. Maar met name omdat op dat moment de transplantatie nog moest plaatsvinden. Het boeken van de reis was voor ons een soort statement van vertrouwen in de goede afloop. Hoe fantastisch zou het niet zijn als wij weer , gezond en wel , op een vliegvakantie zouden kunnen gaan. Eindelijk die bittere nasmaak van de laatste vakantie , op Menorca , waarop ik ernstig ziek ben geworden wegspoelen. Deze vakantie zou heel bijzonder moeten worden. En dat leek ook te gaan gebeuren. We hadden een mooie lokatie gevonden die op de beoordelingssites op internet ook alleen maar goede beoordelingen van alle bezoekers bleef krijgen. En het alle belangrijkste : de transplantatie en het herstel daarna verliep fantastisch. Karina , maar ook Lisa, Kiki en Dirk keken samen met mij echt uit naar 24 juli onze vertrekdatum.

Dan komt er vrijdag 6 juli een telefoontje van het lokale reisbureau met de mededeling dat de door ons geboekte lokatie overboekt is. Wij boeken nog steeds via dit lokale reisbureau omdat ik het idee heb dat je dan net even wat meer sevice krijgt dan via het internet. Dat is in mijn optiek op termijn ook nog het enige bestaansrecht van die reisbureau’s. Overigens zo lokaal is het bureau niet meer want het is inmiddels onderdeel van de Thomas Cook Travel shops.

Wij dus onmiddellijk naar het reisbureau toe om tekst en uitleg te vragen. Dan blijkt dat zij er er "niets " aan kunnen doen. Het is de verantwoordelijkheid van Holland International en die zijn weer de dupe van het feit dat de lokatie ( Floresta in Puerta del Carmen /Lanzarote ) bewust overboekt zodat zij bij annuleringen niet met leegstand zitten. Met andere woorden of je nu in december boekt of in mei , de kans is groot dat je in een soort loterij terecht komt. Over die verantwoordelijkheid van Thomas Cook en Holland International heb ik ook wel een mening. Volgens mij ben je namelijk als je op de hoogte bent van dit soort praktijken en daar bewust aan meewerkt erg mede verantwoordelijkheid. Zeker als je het niet nodig vindt om je klanten hierover vooraf in te lichten.

Ik moet zeggen dat de medewerkster van het reisbureau zich erg begripvol opstelde in 1e instantie , zeker toen zij ons achterliggende verhaal hoorde. Onze emoties waren dan ook niet te missen! Zij vertelde ons dat Holland International ons een alternatief aan bood. Die lokatie sprak Karina en mij echter direct al niet aan. Zij beloofde vervolgens nogmaals contact te zoeken met Holland International om te kijken of er nog andere alternatieven te regelen waren.

De dinsdag daarna toch ik weer naar het reisbureau omdat we nog niets gehoord hadden. Inmiddels hadden we op internet nog eens goed gekeken naar het aangeboden alternatief en waren daar definitief op afgeknapt! Op het reisbureau troffen wij een andere medewerkster die aangaf nog niets van Holland International vernomen te hebben , maar beloofde verder na te bellen. Dit leverde op dat er geen alternatieven waren , maar dat als wij via Holland International een andere reis zouden boeken we 10% korting op de reissom zouden krijgen.

De volgende dag , na een avond speurwerk door Karina , weer naar het reisbureau met een aantal voor ons acceptabele alternatieven. Om kwart over negen staan we aan een gesloten deur , waarop toch duidelijk staat vermeld dat men vanaf 09.00 uur open is. Maar weer naar huis dus. Op zich geen drama want in Oudewater woont iederen vlak bij het centrum. Uiteindelijk zitten we om kwart voor tien tegenover weer een andere medewerkster . Dit keer de vestigingsmanager , die het overigens niet nodig vindt om even haar excuses aan te bieden voor het feit dat zij haar winkel ruim een half uur te laat open doet. Wij krijgen overigens ook nog wat kritische vragen over waarom wij het aangeboden alternatief niet geaccepteerd hebben. Men gaat ons dus lastig vinden ! Dat is nog duidelijker te merken als zij contact heeft met Holland International om een door ons aangereikt alternatief te checken. De medewerkster vraagt tekst en uitleg waarom dat alternatief wel aantrekkelijk is voor ons en het door hun aangeboden niet. Ik krijfg het gevoel dat Holland International het liefst naar een situatie toe zou willen waarin je in januari al je geld overmaakt en dat zij dan een week van te voren bepalen waar je op vakantie mag. Iedere vorm van klantgerichtheid is verdwenen!

Uiteindelijk horen we ‘s middags dat we op de nieuwe lokatie terecht kunnen , maar dan moeten we wel bij betalen. De eerder aangeboden 10% korting blijkt om duistere redenen ineens niet meer te gelden. In iedere andere situatie had ik hier , maar wwarschijnlijk al veel eerder , afgehaakt. Maar ik heb uitgelegd waarom deze vakantie zo belangrijk voor ons is. Dus hebben we onder protest geaccepteerd en zijn we nu een klachtenprocedure begonnen!

De negatieve hoofdrolspelers zijn voor mij:

Thomas Cook Travel shop ( slechte overdracht tussen medewerkers , nooit echt het gevoel gehad dat zij dit echt voor ons gingen oplossen)

Holland International ( slechte voorlichting , niet nakomen van afspraken , geen enkele vorm van klantgerichtheid )

Floresta/Puerto del Carmen , bewust overboeken van accommodatie om eigen risico te beperken.

Het mag wel duidelijk zijn waar ik volgende keer mijn vakantie niet boek! Of de afhandeling van de ingediende klacht moet alle verwachtingen overtreffen. Maar u kunt zich voorstellen dat ik daar op voorhand niet al te veel vetrouwen meer in heb.

De relativering: Ik ga , samen met mijn gezin , volgende week fit en wel op vakantie. En dat dankzij een succesvol verlopen niertransplantatie , tijdens welke ik een gezonde nier van mijn broer heb gekregen. Waar het gelukkig ook uitstekend meegaat. Wat wil ik nog meer!

Enigszins slaperig zit ik achter de computer om dit weblog te maken. Het is nog erg rustig in huis. De kleintjes , Kiki en Dirk , zijn al wel beneden , maar de rest van de familie slaapt nog. De rest van de familie? Ja , Karina is vrij vandaag , maar ook Lisa en Bas zijn in huis. En Marcha is er ook. Tot grote opwinding van de kleintjes. Want Marcha is immers het vriendinnetje van Bas. En dus erg interessant!

Gisteravond zijn Karina, Lisa en ik naar Les Miserables geweest in het Luxor theater in Rotterdam. Bas en Marcha namen de oppas honneurs waar . Ik had Les Miserables zo’n 17 jaar geleden al eens gezien in het oude Circustheater in Scheveningen , toen met onder andere Henk Poort , Bill van Dijk , Simone Kleinsma en Paul de Leeuw in de hoofdrollen. De CD van die voorstelling , waar ik destijds echt van onder de indruk was , heb ik een paar jaar geleden Lisa eens mee gegeven om te luisteren. Dat is wel aangekomen want zij heeft de nieuwe versie inmiddels al 3 keer gezien!

Ondanks het feit dat we niet al te beste plaatsen hadden ( weliswaar 1e rang , maar erg aan de zijkant ) ben ik ook deze keer weer onder de indruk geraakt. De muziek is en blijft prachtig , en het verhaal ( oorspronkelijk van Victor Hugo ) aangrijpend . De hoofdrol , Jean Valjean , wordt schitterend vertolkt door Rene van Kooten .

Al met al hadden we dus een prachtige avond!

Kiki en Dirk zijn vandaag vrij van school , maar dat weerhoud  Dirk er niet van om gewoom om half zeven wakker te zijn ! Voor hen begint het eind van het schooljaar nu ook in zicht te komen . Nog 2 weken en dan is het grote vakantie.

Gisteravond was de diploma uitreiking voor de afdeling HAVO op het Rodenborch college in Rosmalen. Men had zijn uiterste best gedaan om het een bijzondere gebeurtenis te laten zijn voor zowel ouders als geslaagden. Waarbij de aandacht natuurlijk , terecht , met name uitging naar de geslaagde kandidaten.

Het programma voorzag er in dat aan iedere individuele kandidaat persoonlijke aandacht werd besteed. Dat gebeurde door een korte toespraak van de eigen mentor , het op het podium ondertekenen van het diploma , het maken van een foto met de rector , en vervolgens het in ontvangst nemen van de gelukwensen van alle leerkrachten.

Lisa was als allereerste aan de beurt en ik zag haar denken : "Dat heb ik weer " ! Maar de woorden van haar mentor Dhr. Zuidland waren erg warm en goed gekozen en achteraf kon ze daar ook zeker van genieten. Een mooi moment voor zowel ons ouders als Lisa! Vervolgens duurde het een tijdje voor dat Bas aan de buurt was. Niet erg , omdat het erg leuk was om van iedere leerling iets te horen , waarbij het interessant was om ook de gekozen vervolg opleiding te vernemen.

Toen de mentor van Bas op het podium verscheen gingen we er eens recht voor zitten. Benieuwd om te horen wat de persoonlijke noot voor "onze jongen " zou zijn. Helaas bleek deze mentor wat minder geinspireerd . Allereerst vergat hij van zijn 7 kandidaten er in eerste instantie maar liefst 4 , waaronder Bas. En vervolgens kwam hij in 2e instantie , na een goedkope opmerking over een foutief lijstje , niet verder dan wat onpersoonlijk gebrabbel. Ik kan mij daar dan verschrikkelijk over opwinden! Natuurlijk omdat het Bas aangaat ! Maar daarnaast ook omdat zo iemand door zich zo op te stellen een dergelijk gebrek aan betrokkenheid laat zien , dat ik het beschamend vindt.

Gelukkig is Bas "cool en relaxed" en maakt hij er zich ( nog niet ) zo druk over als zijn vader!

Los van bovenstaande kritiek , wil ik het Rodenborch een compliment maken over de wijze waarop zij deze diploma uitreiking vorm hebben gegeven. Ook het napraten na afloop onder het genot van een biertje , waarbij ouders , leerlingen en leerkrachten zich mengden was uitermate gezellig.

Bedankt voor alle goede zorgen in de afgelopen 5 jaar!

Zaterdagavond had ik een reunie in Den Bosch met oud-Start collega’s. Dat was erg leuk om die mensen allemaal weer terug te zien. Bijzonder om te merken hoe je je op je gemak voelt in die groep. Dat zegt heel veel over de club mensen die er bij het oude , oorspronkelijke en succesvolle START zat. Dank je wel Marleen , Jeanneke en Annette voor het initiatief.

Zondag ochtend werd ik door Karina , Kiki , Dirk en Lisa verrast met een uitgebreid ontbijt en vele kadoootjes. Vaderdag! Bas was afwezig omdat hij een weekend op stap was met z’n voetbalteam. Ook gezellig natuurlijk.

Maandag , de hele dag op pad met mijn broer naar de Ordina open in Rosmalen. Meestal , altijd is eigenlijk beter , regent het als wij samen naar het tennissen gaan. Maar nu was het een stralende dag waarop we een aantal leuke partijen met onder andere Michaela Krajicek en Martin Verkerk hebben gezien. Wat een verschil met vorig jaar! En dan heb ik het niet over de regen , maar over mijn eigen fitheid. Nu geen tussen door spoeling in de EHBO tent , maar lekker even iets eten en drinken in de La Place tent. WAt ben ik gelukkig met mijn nieuwe nier! En wat heb ik te doen met al die mensen die al jaren op een wachtlijst staan en nu weer geconfronteerd worden met de zoveelste tot niets leidende discussie over ons systeem van donorregistratie. Ik gruwel af en toe van de gebruikte argumenten. Als iedere Nederlander boven de 18 zich nu eerst eens afvraagt of hij/zij bij eventuele ziekte een donororgaan zou willen ontvangen. Dan bepaald het antwoord op die vraag toch eigenlijk vanzelf of je na je dood zelf ook je organen wilt afstaan? Of zeg ik nu iets geks?

Dinsdag , net als een half miljoen andere voetballiefhebbers , naaar Italie-Frankrijk gekeken. En dus niet naar Nederland-Roemenie ( 7,5 miljoen kijkers ). Dat wil overigens niet zeggen dat ik niet onder de indruk ben van het spel van Oranje tot nu toe!

Woensdag in historisch Delfshaven wezen lunchen met oud collega Karin. De Tapaz was erg smaakvol en schijnbaar ook vol knoflook. Dat maakte ik tenminste op aan de hoeveelheid pepermunt die wij na het afrekenen mee kregen.

Vandaag ( donderdag ) , op controle in het UMC . Men , en ik dus ook , is erg tevreden over de bloeduitslagen. De controlefrequentie mag dan ook naar 1 x per 4 weken. Mooi toch! ‘s Avonds nog even met Lisa en de 2 kleintjes in de lokale pizzeria wezen eten. Karina heeft immers een feest bij PGGM dus alle reden voor ons om het ook gezellig te maken.

Morgen heb ik de hele dag een training in Hoevelaken. Dit gaat over Non-verbale communicatie. Erg interessant ! Zo interessant zelfs dat ik er het weekendje Spanje met de Oudewaterse club van 30 voor laat schieten. Morgen is het ook precies 4 maanden geleden dat de nier van Arie in mijn lichaam werd geplaatst. Eigenlijk nog maar pas geleden dus. Des te bijzonderder om te zien hoe goed het met ons allebei gaat. Als ik dan terug denk aan twee jaar geleden , toen ik doodziek op Menorca rond liep en nog niet eens wist dat mijn nieren het hadden begeven , dan is er heel heel veel gebeurd. Met mij , maar ook in ons gezin en onze familie. Een bijzondere familie!

Eindelijk was het dan zover : de dag van de examen uitslag 12 juni. Vanuit het Rodenborch collega had men laten weten dat de kandidaten tussen 15.30 uur en 18.00 uur gebeld zouden worden over de uitslag.

Met Rita had ik afgesproken dat wij op dat moment samen met Lisa en Bas op de telefoontjes zouden wachten. Toen ik om 14.45 uur  binnen stapte was de spanning al te snijden. Mooi om te zien overigens dat broer en zus dat weliswaar ieder op hun eigen manier , maar wel samen beleven. Bas uiterlijk cool en vol vertrouwen , Lisa super gespannen en onzeker.

Om precies 3 uur gaat de telefoon. Het is de mentor van Bas. Rita en ik schrikken , omdat dat wel erg vroeg is en ze waarschijnlijk beginnen met het bellen van de gezakten. Gespannen luisteren we naar het gesprek en begrijpen dat de mentor eerst nog eens even aan Bas vraagt wat hij er zelf van denkt. Bas blijft cool en geeft als antwoord dat hij verwacht geslaagd te zijn. En zo is het ook. Geen onvoldoende’s. Veel zesjes en een enkele zeven. Maar geslaagd. Direct valt op hoe opgelucht hij is , onder die coole facade , zat misschien toch wel een heel klein beetje onzekerheid…..? Hoewel hij wel door het lint kan gaan van blijdschap , houd hij zich in om dat hij zich realiseert dan zijn zus nog in spanning zit. Die zit nu dan ook bijna te sterven op de bank.

Dan breekt er een heel lang half uur aan , want zo lang duurt het voor de telefoon weer gaat. Dit keer is het de mentor van Lisa. Binnen 10 seconden stamelt Lisa "Oh , dank u wel " en weten we dat het goed zit. Ook geslaagd! Ook geen onvoldoende ! Zelfs dikke achten voor Engels en Geschiedenis !

Wat een opluchting ! Wat een kanjers ! De vlag gaat uit en de Champagne gaat open. Als ouders spreken we nogmaals uit hoe trots we op ze zijn.

Dan natuurlijk snel bellen , SMS -en , MSN -en ! Iedereen moet het weten.

Al snel komen Tante Joke , Karina , Kiki en Dirk binnen om het feest mee te vieren. En zij zijn zeker niet de laatsten. Het wordt gewoon een heel gezellige namiddag/avond!

Hoe nu verder? Allereeerst op 26 juni nog de officiele diploma uitreiking en dan in september naar de vervolgopleiding. Bas is al geplaatst op de Hogeschool Arnhem-Nijmegen in Nijmegen voor de richting HBO Sport-Gezondheid-Management. Lisa moet nog loten voor de Hogeschool Utrecht richting HBO Pedagogiek , maar kan mocht ze daar uit geloot worden waarschijnlijk wel terecht voor dezelfde studierichting in Nijmegen.

Voorlopig hebben ze allebei echter een lekker lange vakantie!